Πώς ελέγχουμε κάθε μετάφραση

Αυτό το ιστολόγιο έχει 64 άρθρα σε έντεκα γλώσσες: 704 εγγραφές και περίπου 2,2 εκατομμύρια χαρακτήρες. Κανένα άρθρο δεν λείπει σε καμία γλώσσα, ισχυρισμός που έχει νόημα μόνο αν κάτι τον επιβάλλει.

Κάτι τον επιβάλλει. Πριν γραφτεί μια μεταφρασμένη εγγραφή, ελέγχεται σε σύγκριση με το αγγλικό πρωτότυπο, και μια εγγραφή που αποτυγχάνει δεν γράφεται καθόλου — αναφέρεται και μένει για να την εξετάσει ένας άνθρωπος.

Σε τι χρησιμεύει κάθε έλεγχος

Οι ίδιοι προορισμοί συνδέσμων. Μια εσωτερική διαδρομή δεν πρέπει να αλλάζει κατά τη μετάφραση: η /privacy παραμένει /privacy σε κάθε γλώσσα, και το πρόθεμα γλώσσας προστίθεται κατά την απόδοση της σελίδας. Ένας μεταφραστής — άνθρωπος ή όχι — που από προθυμία προσαρμόζει μια διαδρομή στη γλώσσα του δημιουργεί έναν σύνδεσμο που δεν οδηγεί πουθενά.

Οι ίδιες μεταβλητές. Ορισμένα άρθρα περιέχουν αριθμούς που αντικαθίστανται όταν δημιουργείται η σελίδα, ώστε να μην παλιώνουν. Μια μετάφραση που παραλείπει μία από αυτές τις μεταβλητές χάνει έναν αριθμό· μια μετάφραση που επινοεί μία αφήνει μια αγκύλη στη μέση μιας πρότασης.

Ο ίδιος αριθμός ανά ετικέτα. Όχι απλώς ισορροπημένες ετικέτες — ακριβώς τόσες όσες έχει το αγγλικό. Αυτός είναι ο έλεγχος που αποδεικνύει την αξία του: μια χαμένη γραμμή πίνακα, ένα στοιχείο λίστας που έπεσε ή ένα διάγραμμα που λείπει είναι αόρατα σε κάθε άλλη δοκιμή, επειδή το αποτέλεσμα εξακολουθεί να είναι έγκυρη HTML που διαβάζεται μια χαρά.

Μήκος μέσα σε ένα εύρος. Από το μισό έως δυόμισι φορές το αγγλικό. Οι γλώσσες διαφέρουν πραγματικά σε μήκος, γι’ αυτό το εύρος είναι μεγάλο· αυτό που πιάνει είναι μια μετάφραση που σταμάτησε στη μέση.

Τι έπιασε, και τι έπιασε λανθασμένα

Ένα πραγματικό εύρημα: μια γαλλική μετάφραση ήρθε με τέσσερις τονισμένες λέξεις εκεί όπου το αγγλικό είχε τρεις, επειδή μια άρνηση είχε σημανθεί σε δύο κομμάτια. Τίποτα δεν φαινόταν λάθος. Η καταμέτρηση όμως το έδειξε.

Δύο ψευδείς συναγερμοί, και οι δύο την ίδια μέρα, και οι δύο διδακτικοί.

Ο πρώτος: ένα άρθρο παραθέτει μια γραμμή CSS, και η CSS τελειώνει σε }}. Ο έλεγχος αγκυλών μετρούσε κάθε {{ και κάθε }}, οπότε κάθε μετάφραση εκείνου του άρθρου αποτύγχανε, ενώ τίποτα δεν ήταν λάθος. Ένα }} χωρίς {{ δεν μπορεί να είναι σπασμένη μεταβλητή — οι μεταβλητές ξεκινούν με {{ — γι’ αυτό πλέον μετράται μόνο η πλευρά που ανοίγει.

Ο δεύτερος: <rect/> και <path/> δεν έχουν ετικέτα κλεισίματος, οπότε ένας έλεγχος ισορροπίας τις αναφέρει για πάντα ως μη ισορροπημένες. Τα κενά στοιχεία πλέον μετρώνται αντί να ελέγχεται η ισορροπία τους.

Και οι δύο κόστισαν έναν γύρο δουλειάς, και στις δύο περιπτώσεις ο έλεγχος ήταν υπερβολικά αυστηρός και όχι υπερβολικά χαλαρός. Αυτή είναι η καλύτερη κατεύθυνση για να αποτύχει κανείς, αλλά δεν είναι δωρεάν: έναν έλεγχο που φωνάζει «λύκος» χωρίς λόγο τον χαλαρώνει όποιος βιάζεται, και τότε δεν είναι εκεί όταν χρειάζεται.

Η δοκιμή που μέτρησε περισσότερο

Όταν προστέθηκαν διαγράμματα στα άρθρα, ο έλεγχος ετικετών επεκτάθηκε ώστε να τα καλύπτει. Αντί να το θεωρήσουμε δεδομένο, δοκιμάσαμε τον ίδιο τον έλεγχο: ένα διάγραμμα διαγράφηκε σκόπιμα από μία μετάφραση και εκτελέστηκε η εισαγωγή.

Ανέφερε ακριβώς τι έλειπε — το διάγραμμα, τις δέκα λεζάντες του, τα τέσσερα ορθογώνιά του, τις επτά διαδρομές του — και αρνήθηκε να γράψει την εγγραφή. Το διάγραμμα αποκαταστάθηκε και ο έλεγχος πέρασε ξανά.

Αυτό πήρε δύο λεπτά. Μια επαλήθευση που δεν έχει φανεί ποτέ να αποτυγχάνει είναι μια επαλήθευση που απλώς θεωρείται δεδομένη, και η παραδοχή είναι ακριβώς αυτό που όλος αυτός ο μηχανισμός υπάρχει για να αποτρέψει.