Een eindpunt dat met niets antwoordt

Er is een pad op deze server dat niets doet. Een herschrijfregel vangt het op en geeft 204 terug: geen inhoud, geen tekst, geen werk. Op 30 augustus is het 1.000 keer aangeroepen.

Wat het ooit was

Het pad is /ssl/mt/, en mt is muisvolgen. In 2015 legde een script vast waar de aanwijzer van een bezoeker heen ging en stuurde de coördinaten hierheen. Die voorziening is weg. De regel die 204 antwoordt is wat ervan over is, en hij bestaat zodat het script op die pagina's een geldig antwoord krijgt in plaats van een 404 in de console.

De aanroepen komen van 45 verschillende tellers en 240 verschillende adressen. Niet één ervan is een crawler. Dit zijn browsers, op echte pagina's, die een script draaien dat al jaren een dood eindpunt aanroept, en één site alleen is goed voor 163 van de duizend.

Niemand gaat dit repareren

Het script staat in de HTML van andermans pagina. Het is daar één keer geplakt, en er is geen mechanisme waardoor het ooit opnieuw geplakt zal worden. Hetzelfde geldt voor het telleradres uit 2006, dat nog steeds vrijwel al het telverkeer draagt.

Blijven er twee eerlijke mogelijkheden over. Voor altijd 204 blijven antwoorden, wat een herschrijfregel kost en helemaal geen PHP. Of ophouden met antwoorden, wat van een stille lege handeling een fout maakt in de browsers van 45 mensen, zonder winst voor wie dan ook.

Wij blijven antwoorden. Het is het goedkoopst mogelijke antwoord en het is onzichtbaar voor degene wiens pagina het is.

Wat het werkelijk kost

De regel staat in .htaccess en bereikt PHP nooit, dus de kosten zijn één patroonvergelijking per aanvraag. Duizend daarvan per dag is geen getal dat het optimaliseren waard is; de reden om het te meten waren niet de kosten, het was uitzoeken of er überhaupt nog iets aanriep.

Het antwoord — vijfenveertig sites, geen ervan een crawler — is het deel dat verandert hoe verwijderingen eruitzien. Een voorziening uitzetten stopt de aanvragen niet. Het stopt de antwoorden.

Wat in het algemeen geldt

Een verwijderde voorziening laat twee voetafdrukken achter: de code die weggehaald is, en de aanroepers die niet te bereiken zijn. De eerste staat in de repository en het is makkelijk daar trots op te zijn. De tweede staat alleen in het logboek, en die blijft aankomen.

De nuttige vraag voordat je iets verwijdert dat andere mensen ingebouwd hebben, is niet «wordt dit nog gebruikt» maar «wie gaat dit nog aanroepen, en wat krijgen ze». Beide helften zijn meetbaar, en maar één ervan staat in de code.